Son saborosos estes primeiros días de maio. Primeiros días de sol, días nos que a brisa parece aloumiñarte, acariciarte despaciño e o sol che fai brillar os ollos como si estiveses namorado.
Entre o verde escuro dos piñeiros, o verde vivo da herba e as hedras que gabean polos muros, despunta o rosado das camelias, o vermello das rosas e as tímidas margaridas, brochazos de cor entre a herba.
Unha gata parda asexa as bolboretas, os seus ollos verdes conxugan coas follas da abeleira baixo a que descansa, o seu pelame suave contrasta co seu bravo carácter. Coa súa cariña de pillabana observa a bolboreta, parece que os seus ollos tornan máis amarelos e as meniñas se lle fan máis grandes. Levántase con sixilo, tirando o seu peso sobre as patas traseiras, preparase para saltar, olla para a inqueda bolboreta e acomodase para coller impulso, contrae os músculos. A gata está pensando a súa astuta artimaña de caza, sen deixar de medir, buscando un patrón nos movementos do insecto.
A tensión é medible, o felino non pestanexa, non perde a concentración ata que o impulso nervioso chega os seus músculos, descontráeos e lanzase nun elegante salto, estirando as súas patas dianteiras, sobre o indefenso bichiño, cazandoó entre as afiadas garras.
Despois da caza a gata achegouse a camelia e lambeu as pingas de auga que aínda quedaban sobre as follas pola chuviñada que caera a noite anterior.







